غزل مثنوی عاشوراییکوفه شهر خون آشام از سفر تو می آییکوچه پر عبیداله .... مستمر تو میاییاسبهایی که رم کرده مادیانها همه مستندنعلها چو تازه میکردند انقدر تو می آییمطلع غزل مسلم ..... روی بام سر میدادهر دو طفل چشمانش سوی در تو می آییذهن نخلها پر از ترس

باران می آیددروی احتراق چشمهایم باران میاید روی احتراق چشمهایمروی انبساط بغض هایمباران میاید در گلوی نیها میریزدصدای نستعلیق بارانآهوهارا مینویسدزیر ارسهاصخره ها شعر میخواننددر پژواک تگرگهاگاو ها مان می